เวลาที่ใครคนหนึ่งเดินทางผ่านเข้ามาในชีวิตจะด้วยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก้อตามคนที่ขาดความรักหรือกำลังอยู่ในภาวะเหว่ว้าย่อมรู้สึกรู้สาไปกับใครคนนั้นมากกว่าปรกติถามว่าผิดไหมที่จะรู้สึกคำตอบคือ . . . . ไม่ผิดเพราะหัวใจที่ขาดน้ำหล่อเลี้ยงหากจะกระชุ่มกระชวยเพราะได้รู้สึกกับใครคงดีเสียกว่าบังคับใจตัวเอง ไม่ให้ไปตกหลุมพรางของความรักซึ่งมันโหดร้ายกับตัวเองมากเกินไปไม่ใช่น้อยแต่ถ้าใครคนนั้นเดินทางผ่านเข้ามาเพื่อหยิบยื่นความหวังเพียงเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่ได้มีอะไรเกินกว่าคนรู้จักกัน คนหนึ่แต่มันเป็นความหวังที่สร้างให้เราคิดเกินเลยคิดมาก คิดไปไกล หวั่นไหว และรู้สึกอยากผูกพันอยู่ตลอดเวลาหากสิ่งที่เขาแสดงออกกับเรานั้นกำลังสร้างคำถามให้เราต้องฟุ้งซ่านว่า แท้จริงเขาคิดยังไง เขาคิดเหมือนที่เราคิดหรือเปล่ามันเจ็บยิ่งกว่าการบอกกันตรงๆ ว่าไม่ได้คิดอะไรเกินเลยเสียอีกถ้าเขาไม่ได้คิดอะไรเกินเลยไม่ได้อยากรัก ไม่ได้รู้สึกอยากผูกพันการแสดงออกเพียงเพื่อสร้างความหวังมันกำลังบั่นทอนพลังกายพลังใจของเราให้เหลือน้อยลง
ยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งหวั่นไหว ยิ่งอยู่ไกลยิ่งคิดถึงหากเขาเลิกให้ความหวังและหยุดแสดงออกแบบมากกว่าคนรู้จักกันได้คงดีไม่น้อยสำหรับหัวใจดวงบอบบางดวงนี้ของเราเพราะ . . . .

"ความรักไม่ใช่เรื่องล้อเล่นและหัวใจคนก็ไม่ใช่ของเล่น ของใคร